رییس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران معتقد است: حافظ به هیچ قوم وقبیله ای تعلق ندارد؛ او متعلق به بشریت است.

به گزارش روابط عمومی مرکز اسناد وکتابخانه ملی فارس

دکتر صلاحی رئیس سازمان اسناد وکتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران درنشست علمی همایش بین المللی بزرگداشت یادروز حافظ درشیراز حضور یافتندوسخنرانی کردند.

ایشان گفتند:سخن گفتن درجمع فرهیختگان وحافظ پژوهان کار آسانی نیست ولی با استمداد از خداوند وروح بلند حافظ اعتقاد دارم که آب دریا را گر نتوان کشید پس به قدر عافیت باید چشید موضوع سخنرانی خود را این سوال قرار دادندکه راز و

دلایل ماندگاری حافظ چیست؟ که بعد از ۷۰۰سال نه تنها درایران بلکه درشرق وغرب از ماوراءالنهرتا بین النهرین از قفقاز تا شبه قاره هند حافظ را می شناسند.به قول گوته شاعر آلمانی :سخن حافظ تا ابدیت زنده است چرا؟

ایشان در ادامه ؛ همنوایی حافظ با طبیعت وبه کار گرفتن کلمات قرآنی دراشعارش را رمز خلق این معانی واشعار دانست وخداوند را نخستین شاعر عالم هستی بیان نمود.وگفت:حافظ به تقلید از خدای سبحان ودر پاسخ به ندای درون که فطرت مضامین بلند ومفاهیم غنی دینی را درقالب کلمات بیان کرد. و در این میان حافظ به عنوان مقلد قرآن وطبیعت وفطرت و همچنین عقاید الهی حافظ واستمداد از قرآن و اشارات آن؛و انس گرفتن وی با کتاب الهی وتفال با آن را راز ماندگاری اش خواند.

رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران گفت:حافظ محدود به سرزمین ایران نیست طوری که درکشورها وفرهنگ های مختلف حافظ را خوب می شناسند وحتی دیوانش را به عنوان هدیه ای ارزشمند به نوعروسان می بخشند.

ایشان درانتهای سخنانشان از افراط وتفریط ها که دررابطه با این شاعر بزرگ شده است که نه نفعی برای جامعه دارد ونه فرهنگ جامعه ؛ سخنانی ایراد نمودند ومتن فرمایشات مقام معظم رهبری را در کنگره جهانی حافظ این طور بیان کردند:

متاسفانه در دوره ی اخیر دراین چهل ؛پنجاه سال اخیر-کتابهایی نوشته شده که دراین کتابها این بی نظری وبی غرضی رعایت نشد ومطالبی نوشته شد وگفته شد که حقا وانصافا بعضی از آنها؛جفای به حافظ است. بعضی بی بصری درمقابل حافظ است وانسان حیرت می کند که چرا بایستی این حرفها به ذهن کسی خطور کند؟ حافظ را کافر وبی دین وزندیق ومنکر آخرت واز این قبیل چیزها معرفی کردند.پس ضمن پرهیز از افراط وتفریط پاسخ سوال را باید دریک جمله بیان کردواینکه فاعلیت فاعل که اسلام وقرآن بود وقابلیت قابل که ظرفیت وجودی حافظ موجب ماندگاری حافظ شد.