درگذشت اندیشمند فرزانه و چهره ماندگار تاریخ دکتر صادق آیینه وند، تنها فقدان یک دانشمند نیست بلکه از دست دادن یک سرمایه انسانی است که لطمه بزرگی به داشته‌ها و اندوخته‌های علمی و فرهنگی ما وارد می‌کند. امثال دکتر آیینه وند سرمایه‌های عظیمی هستند که در پی سال‌ها تلاش و ممارست در حوزه تخصصی خود به سرمایه‌های بی‌بدیل و نمادینی تبدیل شده‌اند که اثرگذاری شان از سطح شهر و کشور خود فراتر رفته و در جوامع بزرگتری منشأ اثر می‌شوند. مرحوم آیینه وند از جمله نیکانی بود که در جامعه شیعی به طور خاص و در جامعه اسلامی آثار گرانقدر و راهگشایی از خویش به یادگار گذاشت.
وی با احساس مسئولیت و عنایت و محبتی که داشت و با‌وجود اشتغالات فراوان علمی و دانشگاهی از هیچگونه راهنمایی و همکاری فروگذار نمی‌کرد و این خصایل را با فضایل اخلاقی در آمیخته بود. بسیار کم ادعا، کم سخن و آرام و بی‌هیاهو، اما پرفضیلت و عمیق. بحق می‌توان او را یکی از مصادیق این بیت بر شمرد که: «از شمار دوچشم یک تن کم/ وز شمار خرد هزاران بیش»
اشراف دکتر به تاریخ تحلیلی اسلام کم نظیر بود و برای اثبات یک بیان یا واقعه به زیبایی سخن خود را به زیور روایات و حکمت‌های تاریخی می‌آراست. در همین محرم سال گذشته شاهد بودم که در بنیاد حضرت زینب کبری(س) با تبحر خاصی تاریخ تحلیلی عاشورا را بیان می‌کرد.
خاطره‌های گوناگونی که از این استاد گرانقدر دارم همواره برایم افتخار‌آمیز و الهامبخش است. به یاد دارم که پیروزی آقای دکتر روحانی در انتخابات ریاست جمهوری و آمدن دولت اعتدال باعث خوشحالی ایشان شده بود و روی کار آمدن دولت آقای روحانی را فرصت بزرگی برای نظام قلمداد می‌کرد. در همایش‌های اعتدال و بررسی گفتمان اعتدال هم حضور داشت و هم سخنرانی کرد. وقتی سال گذشته کتاب «اعتدال در قرآن» را برای داوری نزد ایشان فرستادم، با رویی گشاده از آن استقبال و با دقت داوری کرد.
این افتخار را داشتم که پس از حضور در کتابخانه ملی در شورای راهبردی سازمان در خدمت‌شان بوده و از دیدگاه‌هایشان بهره‌مند شوم. دکتر آیینه وند در اواخر سال گذشته مرا به نشستی دعوت کرده بود که موضوع آن تداوم تکریم و تجلیل از چهره‌های ماندگار بود که از سوی صدا و سیما متوقف شده بود و به من پیشنهاد کرد تا این کار باارزش را در کتابخانه ملی ادامه بدهیم.
جای حسرت است که نه تنها مسند بزرگان بی‌نظیری چون آیینه وند از این پس خالی می‌ماند، بلکه به وقت رفتن نیز جامعه از سهم و نقش آنان بخوبی آگاه نمی‌شود. همچنانکه پس از فقدان مرحوم دکتر سیدجعفر شهیدی هم جای خالی او دیگر پر نشد. در واقع جامعه امروز که با آسیب‌های چندگانه فرهنگی، اخلاقی و اقتصادی و... روبه‌روست از قدرشناسی سرمایه‌های بی‌بدیل علمی، فرهنگی و معنوی خود غافل است. هرچند دانش و منش دکتر آیینه وند و آثار به جا مانده از او از این پس هم می‌تواند و باید برای نسل‌های جوان و آینده کشور سرمشق باشد.
این ضایعه جبران ناپذیر را به همکاران خود در سازمان اسناد و کتابخانه ملی و به جامعه علمی و دانشگاهی کشور تسلیت می‌گویم.