به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، نشستی تخصصی با محوریت جایگاه زبان فارسی و نقش شاهنامه در هویت فرهنگی ایران، با حضور استاد گلاب‌زاده، دکتر علیخانی و دکتر حسین‌خانی در محل مدیریت اسناد ملی کرمان برگزار شد.دکتر علیخانی در این نشست با اشاره به جایگاه «خِرَد» در شاهنامه اظهار کرد: « داد و خرد در شاهنامه محور اصلی کنش‌های اخلاقی و اجتماعی جامعه انسانی است و فردوسی با تکیه بر این مفاهیم، الگوهای قهرمانی و اخلاقی اجتماعی را ارائه کرده است». وی نفوذ و اثربخشی فرهنگی شاهنامه را علاوه بر تثبیت زبان فارسی به عنوان سرمایه نمادین، به عنوان متنی بنیادین در بازسازی هویت فرهنگی ایران در جامعه ایرانی دانست و افزود: «حکیم فردوسی‌،کنشگر فرهنگی تاریخ ایران، آئین ها و فرهنگ عامه این سرزمین را در فراز و فرود زمان پاسداری کرد و شاهنامه را به مهم‌ترین منبع حافظه تاریخی ایرانیان مبدل ساخت».استاد گلاب‌زاده نیز شاهنامه را اثری حماسی و هویتی دانست و اظهار کرد: «شاهنامه گنجینه‌ای از باورهای اساطیری، آیین‌های ملی، حکمت، اخلاق و انسان‌شناسی ایرانی است که توانسته ریشه‌های هویتی ایرانیان را بازسازی و حفظ کند.» وی افزود: «بسیاری از آموزه‌های مربوط به سیاست، آیین کشورداری و منش اخلاقی جامعه انسانی در متن شاهنامه قابل مشاهده است و فردوسی توانست در بستر تمدن اسلامی، هویت ایرانی را بازتعریف کرده و روایت مشترکی از تاریخ و فرهنگ برای ایرانیان خلق کند.»دکتر حسین‌خانی نیز در ادامه این نشست با تأکید بر نقش بی‌بدیل فردوسی در پاسداری از زبان و فرهنگ ایرانی، شاهنامه را اثری فراتر از یک متن ادبی دانست و از آن به عنوان «ایرانِ مکتوب» یاد کرد؛ اثری که در حفظ هویت تاریخی و فرهنگی ایرانیان نقشی بنیادین داشته است. وی بیان کرد: «اگر فردوسی بنای پاسداری از زبان و ادب فارسی را استوار نمی‌کرد، امروز زبان فارسی به شکل کنونی باقی نمی‌ماند.»وی همچنین با اشاره به شمار گسترده واژگان فارسی در شاهنامه، این اثر را از نظر غنای زبانی، موسیقی کلام، ایجاز، ایهام و ساختار هنری، کم‌نظیر توصیف کرد.