آیت ‌الله سیدعبدالحسین دستغیب در سال 1288ش. در شیراز در یك خانواده روحانی اهل علم و فضیلت متولد شد. پدرش سید محمد تقی هنگام تولد فرزندش در كربلا به سر می‌برد و چون ولادت او مقارن با عاشورا بود، نام او را عبدالحسین نهاد. سیدعبدالحسین در 12 سالگی پدر خود را از دست داد و در سال 1310ش.، جهت ادامه تحصیل علوم دینی راهی نجف شد و از محضر بزرگان كسب فیض كرده و به درجه اجتهاد نائل شد. مبارزات سیاسی او از زمان كشف حجاب شروع شد اما اوج مبارزات آن شهید بزرگوار علیه رژیم شاه، زمانی بود كه لوایح ششگانه مطرح شد و جنبش سال 41 كه آغاز نهضت امام خمینی بود شكل گرفت. در 15 خرداد ایشان بازداشت و به تهران تبعید شد. در سال 1343، برای دومین بار دستگیر و به تهران اعزام و زندانی و سپس تبعید شد. پس از آزادی، ایشان رهبری اهالی فارس را در نهضت امام خمینی (ره) بر عهده داشت. در سال 1356 عوامل شاه، مدتی ایشان را در منزل خود محصور و تحت نظر داشتند كه با واكنش شدید مردم انقلابی شیراز، رژیم مجبور به عقب‌نشینی شد. پس از كشتار وحشیانه رژیم شاه در پنجم رمضان در شیراز، حكومت نظامی اعلام و آن عالم مجاهد دستگیر و در تهران زندانی شد. آيت‌الله دستغیب پس از پیروزی انقلاب به نمایندگی از مردم فارس در مجلس خبرگان انتخاب شد و همچنین به فرمان امام به سمت امام جمعه شیراز منصوب شد. ایشان همچنین ریاست حوزه علمیه فارس را بر عهده داشت و بعد از پیروزی انقلاب، مدارس علمیه قوام، هاشمیه و آستانه شیراز را كه سال‌های طولانی توسط رژیم پهلوی تعطیل شده بود، دوباره دایر كرد. سرانجام در روز جمعه 20 آذر 1360، آیت‌الله سیدعبدالحسین دستغیب، در حالی كه عازم نمازجمعه شیراز بود، در یكی از كوچه‌ها با انفجار بمبی به دست منافقین به شهادت رسید.