این اسناد مربوط به سال‌های 1264 و 1268ق. که امیر کبیر صدراعظمی ایران را در زمان ناصرالدین شاه قاجار برعهده داشته است.

 یکی از اسناد، نامه شخصی امیرکبیر به «ناصرالدین‌شاه» قاجار در سال 1267ق. است که در آن به صراحت عنوان شده «با امروز و فردا کردن و طفره رفتن کار سلطنت پیش نمی‌رود».

 سند دیگر نامه‌ای با مهر امیرکبیر مربوط به اعزام «میرزا موسی مستوفی»، از مستوفی‌های امور دیوانی کشور، به خراسان است. دو سند دیگر نامه‌ای با دستخط و مهر امیرکبیر در بارة نیروهای نظامی است که در زمان شورش سالارالدوله فرزند «آصف الدوله» در خراسان که سه سال به طول انجامید، نوشته شده است.

 یکی از این اسناد مربوط به نامه امیرکبیر به مباشران دیوانی و حاکمان شهرهای مسیر تهران – مشهد در سال 1266ق. است که در آن امیرکبیر دستور تامین سیورسات و حقوق نیروهای نظامی که از قزوین به خراسان در حرکت بودند را داده است.

 در نامه دوم امیرکبیر به مباشران و حاکمان شهرهای مسیر تهران- مشهد دستور داده است که جیره و سیورسات و حقوق نیروی سواره نظام شاهسون به فرماندهی «صفرعلی خان» را تأمین کنند.