عبدالرسول خیراندیش بیان داشت: حافظه صورت تاریخی دارد و در هر مورد و زمینه ای باشد یک بعد زمان دارد. آنچه زمان در آن استمرار داشته باشد و پایداری در آن شرط باشد می تواند حافظه باشد. تا حافظه ای شکل نگیرد و انباشته نشود و امتداد پیدا نکند راه به هویت نمی برد. حافظه ای که هویت پیدا کند موجودیت می یابد و محیط پیرامون انسان تولید حافظه می کند.