رئیس کتابخانه ملی جمهوری خلق چین، 25 شهریور وارد ایران شد. کسی که می توان وی را یکی از چهره های مهم و تاثیرگذار فرهنگی این کشور بزرگ و پرجمعیت دانست. هان یونگ جین که به دعوت سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران به این سفر آمده در گفت و گویی اختصاصی با خبرنگار روابط عمومی این سازمان با اشاره به اهمیت مبادلات فرهنگی میان دو کشور گفت: من معتقدم باید تلاش کنیم تا راه ابریشم را دوباره بازسازی کرد. راه ابریشمی را که این بار به جای کالا فقط فرهنگ را انتقال دهد. در همین زمینه ایران و چین زمینه همکاری بسیاری دارند و می توان میان این دو کشور برنامه های جامعی را به وجود آورد که از تجربه های یکدیگر به صورت مفید و حساب شده استفاده کنند.

شما به دعوت سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی به ایران سفر کرده اید. تا این لحظه نسبت به حضورتان در این کشور چه حسی دارید؟

حس من واقعا غیرقابل بیان است. ایران و چین هر دو کشورهای با سابقه و تاریخی هستند و چون رشته تحصیلی ام نیز تاریخ است، هم در دوره های قدیم و هم جدید نام این کشور را بسیار می شنیدم. از آن موقع تا کنون همیشه دوست داشتم این کشور را ببینم و قدم در این کشور زیبا گذارم و امروز، زمانی که این اتفاق افتاد بسیار خوشحال شدم و نمی توانم این حس خوب را پنهان کنم. حال قرار است از شهرهای مختلف باستانی ایران نیز دیدار کنیم و خود این اتفاق برای من و گروه همراهم بسیار شگفت انگیز است. شهرهای تاریخی ای مانند شیراز و اصفهان، شهرهایی که در تاریخ جهان نقش زیادی را بازی کرده اند.

 شما تا امروز از موزه ملی ایران، ساختمان آرشیو و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران بازدید کردید. نظرتان در
 خصوص این موسسات فرهنگی چه بود؟

بله، من به واسطه رشته ام آگاهی نسبی ای به گذشته ایران داشتم. اما آن چیزهایی که در کتاب ها خوانده بودم را در موزه ملی ایران دیدم. این اتفاق برایم بسیار پر اهمیت است. هم آثاری که در دوره های قدیم ایجاد شده و هم آثاری که در دوره توسعه تاریخ به وجود آمده، همه در کنار هم در این موزه قابل مشاهده بود. زمانی که به آرشیو ملی رفتم چهره جدید ایران را به نظاره نشستم. این مسیر خود بسیار با اهمیت است. کسی از موزه باستانی به آرشیو معاصر برود درک درست تری را می تواند از سیر یک کشور در مسیر تاریخ پیدا کند. جای مسرت داشت که می دیدم مراقبت از اسناد در ایران دارای اینگونه اهمیت است و چه دقت هایی در حفظ و حراست از این اسناد صورت می گیرد. در کتابخانه ملی نیز ما توانستیم همکاران و همتایان خود را در ایران ببینم. این خود جای بسیار خوشحالی برای من داشت. زمانی که بخش نسخ خطی این سازمان را دیدم بسیار برایم جای امیدواری ایجاد کرد. زیرا بسیاری از کشورهای کهن جهان ارزش واقعی آثاری که در اختیار دارند را ندانسته و به راحتی از کنار آنها می گذرند. اما این سبک نگهداری نشان از فرهنگ دوستی ایرانیان داشت.

 در جهان تبلیغات مختلفی درباره ایران می شود که برخی از آن منفی است. شما چهره ایران و ایرانیان را تا این
 لحظه چگونه دیدید؟

من با مثالی چهره ای که از ایران دیده ام را برای شما بیان می کنم. قرار بود پرواز ما ساعت 23:30 در فرودگاه امام خمینی تهران بنشیند. اما به خاطر مشکلات پیش آمده، ساعت 03:30 صبح به تهران رسیدیم. تصورمان این بود که برنامه های سفری سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران که برای ما تنظیم شده، به کلی به هم خواهد خورد. اما با کمال ناباوری دیدیم که مسئولین و کسانی که قرار بود از ما استقبال کنند همچنان منتظر ما هستند و زمانی که ما رسیدم با کمال خوش رویی از ما استقبال کردند. نوع رفتارها و برنامه ها به صورتی بود که مهمان دوستی و خوش خلقی مردم ایران را می توانستیم به وضوح ببینم و با تمام وجود گرمی مردم ایران را احساس کنم.

 به نظر شما چه میزان زمینه همکاری میان ایران و چین در حوزه کتابخانه های ملی وجود دارد؟

همان طور که در نشست خبری گفتم من معتقدم باید تلاش کنیم تا راه ابریشم را دوباره بازسازی کرد. راه ابریشمی را که این بار به جای کالا فقط فرهنگ را انتقال دهد. در همین زمینه ایران و چین بسیار زمینه همکاری دارند و می توان میان این دو کشور برنامه های جامعی را به وجود آورد که از تجربه های همدیگر به صورت مفید و حساب شده استفاده کنند. همان طور که رئیس کتابخانه ملی ایران، آقای صالحی امیری نیز گفت هیچ محدودیتی برای برقرای رابطه میان این دو کشور وجود ندارد. امیدوارم هر چه زودتر این فرصت مهم و امکان بزرگ فرهنگی برای هر دو کشور هموار شود. کشور چین به علت وسعت و تاریخ کهن پنجاه مرکز تخصصی اسناد در سرتاسر کشور دارد. کتابخانه ملی این کشور نیز بسیار گسترده بوده و منابع زیادی به زبان های مختلف جهان را در خود جای داده است. حال ما و مسئولین ایرانی می توانیم با برنامه ریزی کارآمد راهکارهای مراقبت و حراست از این سرمایه های جهانی را در اختیار هم قرار دهیم و از منابع هم، در صورت کاستی بهره بگیریم.