اميركبير يكي از سرمايه هاي نمادين ملت ايران به شمار مي رود كه ما ايراني ها حتي با شنيدن نام او احساس غرور مي كنيم.
به گزارش روابط عمومي سازمان اسناد و كتابخانه ملي جمهوري اسلامي ايران، دكتر سيد رضا صالحي رییس سازمان اسناد و کتابخانه ملی در مراسم رونمايي تنديس اميركبير در برج ميلاد تهران گفت: ما در جامعه چند نوع سرمایه داریم که شامل سرمایه انسانی، اجتماعي و فرهنگی است. سرمایه انسانی که نیازی به تشریح ندارد، سرمایه اجتماعی مثل رضایت، اعتماد، همدردی و... است که انسان‌ها را به هم متصل می‌کند و جامعه را به سمت سازگاری و عقلانیت سوق می‌دهد، سرمایه فرهنگی شامل ارزش‌های فرهنگی یک جامعه است و فضلیت‌های اخلاقی را با خود حمل می‌کند.
رئیس کتابخانه ملی با اشاره به سرمایه‌های انسانی افزود: برخی سرمایه‌ها نیز در برخی مقاطع تاریخی تبدیل به نماد می‌شوند و‌گاه به سرمایه کاریزماتیک بدل می‌شوند که امیرکبیر یکی از این سرمایه‌های نمادین ملت ایران است. ‌گاه یک شخصیت عامل غرور ملی است و با بردن نام او احساس غرور می‌کنیم از جمله مدرس، مصدق و امیرکبیر که منهای تأثیرگذاری در زمانه خود، در تداوم تاریخ یک مملکت نیز اثربخش بوده‌اند.
او از امام خمینی (ره) نیز به عنوان یک سرمایه نمادین یاد کرد که همیشه با غرور از ایشان یاد می‌شود و علاوه بر آن به عنوان یک سرمایه کاریزماتیک نيز به شمار مي رود چون از فضیلت الهی و قدسی نیز برخوردار هستند.
او با بیان اين مطلب كه به خدمات امیرکبیر کمتر پرداخته شده گفت: انتشار وقایع اتفاقیه و حذف القاب و عناوین ازجمله خدمات این بزرگ مرد ایرانی است و در زمانه‌ای که هنوز هم دنیا درگیر لفاظی‌ها و القاب است، امیرکبیر در آن شرایط خاص این لفاظی‌ها را حذف کرد.
صالحي مهم‌ترین ویژگی امیرکبیر را كه او را فرا‌تر از زمانه خويش قرار مي دهد؛ پيشرو بودن عنوان كرد و گفت: اگر این انسان بزرگ امروز زنده بود، همچنان فرا‌تر از زمانه خود حرکت می‌کرد چرا که او در زمانه‌ای به امر آموزش و تاسیس دارالفنون اقدام کرد که مسائلی چون آموزش به ویژه برای زنان گناه کبیره محسوب می‌شد، بنابراین او آغازگر و احیاگر نظام آموزش نوین در ایران می‌شود.
رئيس سازمان اسنادو کتابخانه ملی تأکید کرد: اگر چه تلاش می‌شود که دانشگاه تهران را به عنوان آغاز نظام آموزش در ایران تلقی کنند اما این درست نیست چرا که سال‌ها قبل از تاسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳، امیرکبیر دارالفنون را دایر کرد و در دل استبداد توانست دست به اصلاحات بزرگی بزند که این وجه تمایز او با اصلاح طلبان دیگر است.
او در پایان سخنانش از امیرکبیر به عنوان آغازگر اصلاحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی برای ملت ایران و به عنوان یک سرمایه نمادین یاد کرد.