به گزارش روابط عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، در مراسم بزرگداشت محمدامین قانعی‌راد، که عصر شنبه دوم تیر در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد،  فرزند او عزیز قانعی‌راد با نقل خاطره‌ای از دوران حیات پدر گفت: روزی با هم قدم می‌زدیم، من به پدر گفتم دوست دارم مثل تو باشم، آه کشید و گفت من می‌خواستم ابن سینا شوم و این شدم وای به حال تو.

او افزود: قانعی‌راد در هیچ گروه و دسته‌ای نمی‌گنجید و استقلال خود را در مرزها یافته بود، تعادلی که به بندبازی شبیه بود. او با اشاره به پایان‌نامه خود با موضوع تفاوت‌های جنسیتی در تصویر اجتماعی مرگ تصریح کرد: زنان به دلیل نزدیکی به زایش، در اطراف آنان اخلاق مراقبت شکل می‌گیرد، در مردان اخلاق مسئولیت همراه با اراده و نکلیف ایجاد می‌شود. قانعی‌راد هم اخلاق مراقبت را داشت و هم اخلاق مسئولیت را. او دارای بینشی بود حدفاصل زنانگی و مردانگی. او عقل و عشق را در کنار هم داشت و به دنبال صلح، انسجام و شادی در زندگی بود.

عزیز قانعی‌راد ادامه داد: قانعی‌راد عاشق و دلسوز ایران بود و این اواخر به شهرستان‌ها سفر می‌کرد. تا تاثیری در پیرامون هم گذاشته باشد. او مرگی رمانتیک و دگرخواهانه داشت. چرا که به گفته سارا شریعتی، از آن دست آدم‌هایی بود که وقتی نیستند، بیشتر هستند. او مرگ را پذیرفت و قول هادی خانیکی ایستاده مرد و همچنانکه محمد فاضلی هم گفته: مرگ تداوم زندگی او بود.