ضبط مصاحبه‌ های تاریخ شفاهی در سازمان اسناد ملی در سال 1371، با ساده‌ ترین دستگاه ضبط صوت و نوار كاست شروع شد. ضبط صدا بر روی كاست، تا شهریورماه سال 1388 ادامه داشت. از این تاریخ اغلب مصاحبه‌ها به طور رقمی ضبط شدند. در حال حاضر به طور تقریبی تعداد 4000 كاست صوتی در آرشیو تاریخ شفاهی موجود است. این تعداد، نسخه‌های اصلی و روگرفت (كپی)  بیش از 900 جلسه مصاحبه تاریخ شفاهی را پوشش داده است.

اگرچه ضبط صدا و تصویر با فناوری رقمی، قابلیت‌های جدیدی پیش رو قرار داده است، لیكن نوار كاست نیز امتیاز خاص خود را در زمینه نگهداری طولانی ­مدت دارد. دل‌ نگرانی‌ هائی كه امروزه در مورد نابودی فایل‌ های رقمی بر اثر عوامل مختلف وجود دارد، در مورد كاست‌ها كم­تر وجود داشت و نگهداری آن­ها از حساسیت كمتری برخوردار است.

اینك پس از گذشت پنجاه سال از تولید نوار كاست، تاریخچة این نوار، دستمایه تحقیق جالب و خواندنی «یان دریز»، نویسنده و روزنامه نگار آلمانی قرار گرفته و در كتابی تحت عنوان «عرشه كاست» به چاپ رسیده است. یان دریز، در بارة تاریخ نوار كاست، معتقد است كه تحقیق او نشان داده كه در آن سال‌ها میل به تهیه نوار كاستی از آهنگ‌ های محبوب میان نوجوانان در همه ‌جا فراگیر بود. در سال 1935 شركت «آ اِ گ»، برای ضبط صدا چیزی شبیه به نوار كاست با نام «مگنتوفون» اختراع كرد كه بسیار گران بود. از مگنتوفون، تنها در ایستگاه‌های رادیوئی و استودیوهای حرفه‌ای ضبط صدا استفاده شد و هیچگاه فراگیر نشد.

در سال 1963 شركت «فیلیپس»، اولین نوار كاست فشرده را تولید كرد؛ اختراعی كه در اولین سال‌‌ها كیفیت بسیار نازلی داشت و چندان طرفدار پیدا نكرد. با آغاز دهه 70 میلادی، كیفیت صدای نوار كاست بهتر شد. این اختراع فراگیر شد و بسیاری از مردم، به‌ ویژه نوجوانان و جوانان نوار كاست‌ هائی از ترانه‌ های محبوب خود را ضبط و جمع‌آوری كردند. با همه‌گیر شدن نوار كاست، مؤسسة‌ حمایت از حق مؤلف در آلمان (گما) اعلام كرد كه ضبط موسیقی‌ از روی رادیو و تلویزیون بر نوار كاست و تكثیر آن، غیر قانونی و مصداق نقض قانون حق مؤلف است.

 گما، موفق شد با اعمال فشار و لابی‌گری در سال 1985 قانونی تصویب كند كه 19 سنت از پول هر نوار كاست 60 دقیقه‌ ای‌‌ خالی‌ای كه به فروش می‌رفت، به حساب مؤسسه واریز شود. این نهاد متولی حفظ قانون حق مؤلف، این پول را در اختیار ترانه‌ سراها، آهنگ‌ سازان و تنظیم‌ كنندگان موسیقی قرار می‌داد.

 یان دریز، در تحقیق خود در بارة نوار كاست به این نتیجه رسید كه كیفیت نوارهای كاستی كه در آلمان غربی تولید می‌شد، از انواع مشابه خود در آلمان شرقی به مراتب بهتر بود. نوار كاست در آلمان شرقی، كالای لوكس و كمیاب تلقی می‌شد. تمام بازار تجارت نوار كاست تحت كنترل جدی دولت آلمان شرقی بود؛ چون آن‌ها نمی‌ خواستند استفاده از نوار كاست فراگیر شود و آن را خطرناك می‌دانستند.

تحقیق یان دریز همچنین، نشان می‌دهد كه در آلمان شرقی تنها 2 مارك مختلف از نوار كاست وجود داشت. اما نوار كاست بیش از هر اختراع دیگری راه موسیقی آلمان غربی را به شرق باز كرد. ساكنان موسیقی‌ دوست آلمان شرقی، به محض این‌ كه نوار كاست خالی پیدا می‌كردند، موسیقی آلمان غربی را از طریق رادیو روی آن ضبط می‌ كردند. یان دریز، معتقد است هنوز هم مهمانی‌ هائی پیدا می‌شود كه خبری از سی‌دی و اینترنت در آن‌ها نیست و تمام موزیك‌ ها روی نوار كاست و در ضبط صوت پخش می‌شود. تا چند سال قبل بعضی كتاب‌های صوتی نیز روی نوار كاست ضبط [می­شد] و انتشار می‌یافت. اما دوران اوج این اختراع، از مدت‌ها پیش به سر رسیده است.