اختلافات مرزی میان كشورهای ایران و عراق، از موضوعاتی است كه از دیرباز میان دو همسایه وجود داشته و به انعقاد قراردادهائی بین دو كشور انجامیده كه یكی از آن‌ها قرارداد الجزایر است. در سال 1975م. در جریان كنفرانس سران عضو اوپك، با میانجی‌گری هواری بومدین، رئیس جمهور وقت الجزایر، ملاقاتی میان محمدرضاشاه و صدام حسین، سران وقت دو كشور صورت گرفت كه نتیجة آن، صدور «اعلامیة الجزیره» بود.

بر پایة آن قرارداد، مرزهای زمینی دو كشور بر مبنای پروتكل ۱۹۱۳م. استانبول و مرزهای آبی، بر اساس خط تالوگ تعیین گردید؛ همچنین ایران متعهد شد از حمایت گروه‌های معارض كرد خودداری كند تا در عوض عراق از ادعای مالكیت بر اروندرود دست بردارد.

این موافقتنامه، در گام نخست با استقبال سران عراقی مواجه شد، اما تحولات داخلی عراق و حركت رو به زوال حكومت پهلوی در ایران، تاریخ را به گونه‌ای دیگر رقم زد.

قدرت روزافزون حزب بعث در عراق و احساس تحقیر این حزب از قرارداد ۱۹۷۵، اولین جرقه‌ها را برای زیر پا نهادن این قرارداد فراهم كرد.

پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال 1375ش./1979م. این زمینه را برای دولت عراق رو‌به‌راه كرد تا با استفاده از احساس خطر غرب و شرق از انقلاب اسلامی، افكار توسعه‌طلبانة خود را پرورش دهد. در راستای همین هدف، در 26م شهریورماه سال 1375ش. صدام حسین، رئیس جمهور وقت عراق، با پاره كردن قرارداد الجزایر، الغای آن را به صورت یك‌جانبه اعلام كرد و به دنبال آن در 31م شهریور 1359، جنگی ناخواسته به كشور ایران تحمیل كرد.

سازمان اسناد انقلاب اسلامی، به همین مناسبت 4 قطعه‌عكس مربوط به این واقعه را در وبگاه خود به نمایش درآورده است. عناوین عكس‌ها، عبارت‌اند از: 

1.     استقبال هویدا از صدام ‌حسین، پس از امضای قرارداد الجزایر؛

2.     ملاقات و روبوسی محمدرضا پهلوی با صدام ‌حسین(معاون رئیس‌جمهور عراق)، در مراسم انعقاد قرارداد الجزایر.

3.  صدام‌ حسین به اتفاق دو تن از مقامات عراقی، هنگام سوگند خوردن به قرآن، برای لغو قرارداد 1975 الجزایر میان ایران و عراق؛

4.     صدام ‌حسین(پس از پاره كردن قرارداد الجزایر)؛