ترور لومیس [Trevor Lummis] در 25م اوت سال1930، در دهكده بالفان در اسكس متولد شد. با این‌كه برندة  كمك هزینه تحصیلی مدرسه دستور زبان محلی شد، اما ترجیح داد به تبعیت از پدرش، در كارخانه كفش تیلبری شرقی مشغول به كار شود. او، در سن 17 سالگی به ناوگان بازرگانی پیوست و پس از بازگشت به انگلستان، به مشاغل كارگری متنوعی روی آورد. در سال 1960 به اردوگاه كار بین‌المللی فرانسه پیوست و در آن‌جا با دانشجویانی كه در تابستان كار می‌ كردند، آشنا شد. این آشنائی، انگیزه‌ ای شد تا با دریافت كمك‌ هزینه تحصیلی دانشكده نیوبتل در دالكیت به تحصیل مشغول شود. وی، یكی از شش دانشجوئی شد كه سال دوم نیز در همانجا پذیرفته شد.
لومیس، در سال 1969 در رشته تاریخ از دانشگاه ادینبورگ فارغ‌ التحصیل شد و پس از آن با طی مدارج در دانشگاه‌های لندن و اسكس، كارشناس ارشد پژوهشی با تخصص تاریخ شفاهی و اجتماعی قرن نوزدهم و بیستم شد. او، در شمار اولین كسانی بود كه آرشیوداری رایانه‌ای را در برنامه‌های تاریخ شفاهی به‌ كار گرفت و به همین منظور، مصاحبه‌ ها را برای تحلیل و آرشیو رایانه‌ ای شناسه‌گذاری كرد.
لومیس، تاریخ شفاهی (و به تعبیر خودش مدرك شفاهی) را  تجربه‌ای دست اول می‌دانست كه با یادآوری گذشته شكل می‌گیرد و مصاحبه‌ شونده، در راستای اهداف تاریخی در آن سهیم می‌شود. او، یكی از مبلغان شیوه «تاریخ‌ نگاری طبقات پائین» بود و اعتقاد داشت كه تاریخ شفاهی روشی برای ترسیم تجربیات گذشته از منظر طبقات كارگری اجتماع است؛ طبقاتی كه معمولاً نه می‌خواهند و نه می‌ توانند خاطرات خود را روی كاغذ بیاورند. 
كار او در بارة زندگی ماهیگیران شرق انگلستان (بین سال‌های 1880-1914) به انتشار كتاب «شغل و اجتماع» در سال 1985 انجامید. وی برای این كار، حدود 60 مصاحبه طولانی با ماهیگیران، همسران و فرزندان آنها انجام داد و اطلاعاتی درباره آغاز بهره‌ گیری از نیروی رانش بخار و دیگر تغییرات بنیادین در فعالیت‌های كاری آن‌ها به ثبت رساند. كتاب دیگر او درباره شورشیان بونتی و نیاكان آن‌ها با عنوان «جزیره پیتكایرن: زندگی و مرگ در ادن» در سال 1997 بر اساس شنیده‌ هایش از رادیو نوشته شد. «بهشت‌ های اقیانوس آرام»، نام كتاب دیگری است كه لومیس در بارة كشف جزایر تاهیتی و هاوائی بر اساس نسخه‌های خطی، روزنامه‌ های معاصر، نشریات كشتیرانی و سایر منابع انتشار یافته در این زمینه، در سال 2005 منتشر ساخت.
لومیس، طرفدار برابری زنان، مباحثه‌ گر و سخت كوش بود، و خانه‌اش در فرانسه-كه به همراه همسرش باساندرا استالمن، در سال 2001 به آن‌جا نقل مكان كرده بود- پایگاه برنامه‌های بی‌پایان ساختمانی، زمین‌آرائی و تندیس‌های كنده‌ كاری شده‌اش بود.
وی، در 8 م اكتبر 2013 در 83 سالگی درگذشت.