بعد از واقعه پانزدهم خرداد 42، رژیم توانست با کمک دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی خود که پس از کودتای 28 مرداد 1332 در عرصه ها‌ی مختلف وارد شده بودند اوضاع را مهار کند. با آغاز قیام نوزدهم دی، مردم قم در سال 1356 ، به دنبال شهادت فرزند ارشد امام خمینی و درج مقالة توهین‌آمیز در بارة رهبر انقلاب در روزنامة اطلاعات، به پا خاستند و شمار زیادی از آنان کشته شدند و روند مبارزه، وارد مرحلة جدیدی شد .

با برپائی مراسم چهلم شهدای قم در تبریز و در پی آن، چهلم شهدای 29 بهمن تبریز در شهرهای دیگر ، این تراژدی کشتار به صورت زنجیره ای تکرار شد تا به واقعة خونین روز جمعه هفدهم شهریور 1357 انجامید. بی‌رحمی و سبعیت رژیم در این رویداد، به اندازه ‌ای بود که هنوز شاهدان آن حادثه، آن روز سیاه را به خوبی به یاد دارند . تعداد زیاد کشتگان و زخمی‌ها در میدان ژاله (شهدای فعلی) و جاری شدن خون از جوی‌های اطراف خیابان ، ایثار و فداکاری مردم در کمک به مجروحان و خارج کردن شهدا از میدان درگیری، صف‌های طولانی اهدای خون در بیمارستان‌های تهران و صدای گلوله و بوی باروت، از مواردی است که امروز رنگمایه‌ای از تاریخ انقلاب و کشور ما به شمار می‌آید.

 این کتاب که جریان قیام خونین هفدهم شهریور 1357 را، با تکیه بر تاریخ شفاهی و مصاحبه با بازماندگان آن رخداد تلخ بازگو کرده است- محمد طحان  تدوین کرده و در مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.