استاد عبدالمحمد آیتی، نویسنده، مترجم و پژوهشگر در حوزه‌ های تاریخ، فلسفه و ادبیات فارسی و عربی؛ پس از طی یك دوره بیماری، روز چهارشنبه بیستم شهریور، در سن 87 سالگی در بیمارستان امام‌حسین (ع) دعوت حق را لبیك گفت.
گروه تاریخ شفاهی سازمان، موفق شد در سال 1385، طی هشت جلسه مصاحبه و گفتگو، بخشی از زندگی پربار آن استاد فقید را ثبت و ضبط نماید. روانشاد آیتی، متولد 1305 در بروجرد بود. تحصیلاتش از مكتب خانه تا دبستان، دبیرستان و مقدمات علوم حوزوی، در بروجرد انجام شد. با تحصیل در دانشكده معقول و منقول در تهران و حضور در جمع نویسندگان و ادیبان، زمینه‌ های جدیدی برای فعالیت‌ های فرهنگی استاد فراهم آمد. تألیف مقالات ادبی، ترجمه آثار فاخر و تدریس در مراكز مختلف علمی، بخشی از كوشش سرشار و خستگی‌ناپذیر آن دانشمند فقید است.

 آثار استاد آیتی به دلیل تسلط وی بر ادبیات فارسی و عربی، نثری فاخر دارد و در مجامع علمی و دانشگاهی از جایگاه ویژه‌ ای برخوردار است. برخی از آثار ارزشمند به جا مانده از استاد، از این قرار است: ترجمه قرآن كریم، نهج‌ البلاغه و صحیفه سجادیه؛ ترجمه تاریخ العبر، معلقات سبع، معجم‌الادبا؛ شرح منظومه مانلی نیما، شكوه سعدی در غزل؛ ... و همین‌طور مقالات متعدد در زمینه‌های نقد ادبی، كلام، عرفان، تاریخ و تاریخ اسلام.
زنده‌ یاد آیتی، از سال 1370 عضو پیوستۀ فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود و مدت‌ها ریاست گروه دانشنامه تحقیقات ادبی و شورای علمی دانشنامه تحقیقات ادبی فرهنگستان را بر عهده داشت.

یكی از ویژگی‌های شادروان استاد آیتی -كه كم‌ تر رسانه‌ای شده است- ارادت ایشان به آستان حضرت سیدالشهدا (ع) و برگزاری جلسات سخنرانی در مدح یا سوگ سالار شهیدان در شهرهای مختلف بوده است.  امید آن‌ كه قرین كرامت و شفاعت این خاندان پاك واقع گردد.

بخشی از مصاحبه ایشان در باره مراسم محرم در بروجرد در فصلنامه گنجینه اسناد دوره 18، شماره 3 در سال 1387 صفحه 85 الی 96 به چاپ رسیده است