قیام 29 بهمن مردم تبریز رخدادی عظیم در پیروزی انقلاب اسلامی به شمار می‌رود؛ حماسه بزرگی كه در روز 29بهمن 56 توسط مردم تبریز آفریده شد، آغاز حركت عظیم مردمی، در سراسر كشور بود كه شور یكپارچگی را در كالبد ملت دمید و زوال همیشگی طاغوت را رقم زد.

روز 29 بهمن 1356، كه مصادف با چهلم فاجعه 19 دی قم بود، در بسیاری از شهرها و نقاط كشور، مجلس ختم و سوگواری برگزار شد. در شهر تبریز نیز قرار بود مردم در مسجد قزللی (میرزاآقایوسف مجتهد) تجمع كنند. دعوت از سوی آیت الله قاضی طباطبایی و ده تن دیگر از علمای تبریز صورت گرفته بود. در روز 29 بهمن، مردم در مقابل این مسجد اجتماع كردند. سرگرد مقصود حق شناس، رییس كلانتری بازار به همراه عده‌ای مأمور، به مردم اعلام كرد كه متفرق شوند و با توهین به مسجد از ورود مردم جلوگیری كرد. جوانی غیرتمند به نام محمد تجلی از این توهین برافروخته می‌شود و با وی گلاویز می‌شود كه حق شناس با اسلحه كمری‌اش این جوان 22 ساله را به شهادت می‌رساند. مردم خشمگین جنازه خون آلود شهید را برداشته و در خیابان‌ها به راه می‌افتند و بتدریج راهپیمایی گسترده‌ای شكل می‌گیرد. یحیی لیقوانی رییس ساواك تبریز با توجه به گسترش قیام مردمی با تهران تماس می‌گیرد و شاه به جمشید آموزگار دستور حفاظت از مناطق مهم و سركوب شدید مردم را می‌دهد. شورای امنیتی استان، دستور استقرار یگان‌ها و ادوات نظامی از جمله تانك و نفربر را در سطح شهر می‌دهد كه با مقاومت و پایمردی مردم تبریز، این شهر از خون جوانان، بازاریان، دانشجویان، مردان و زنان، رنگین شده و پس از فاجعه خونین قم، جنایت دیگری بر جنایت های رژیم افزوده می‌شود. سرانجام ساعت 5 بعدازظهر نیروهای نظامی بر شهر مسلط شدند. در آمار ساواك چنین آمده است: « 581 نفر دستگیر، 9 نفر كشته، 118 نفر زخمی. 3 دستگاه تانك، 2 سینما، یك هتل، كاخ جوانان، حزب رستاخیز و تعدادی اتومبیل شخصی و دولتی به آتش كشیده شدند. » كشتار مردم تبریز، شاه را غافلگیر كرد چرا كه او به خیال خود توانسته بود پرده‌ای ضخیم بر روی فاجعه قم بكشد حتی اقدام دبیر كل سازمان ملل را به سود خود تمام كند و افكار خارجیان را از درك واقعیت فاجعه قم منحرف سازد؛ اما با قیام مردم تبریز، تقدیر به گونه دیگری رقم خورد.