
جلال الدین محمد بلخی، معروف به "مولانا" و در ایران "مولوی" در سال 604 هجری قمری در بلخ(افغانستان امروز) دیده به جهان گشود. او از کودکی با پدرش بهاءالدین ولد سفر کرد و سرانجام در قونیه(ترکیه امروز) ساکن شد. او در جوانی فقیه و مدرس علوم دینی بود، اما آشنایی او با شمس تبریزی مسیر زندگی اش را دگرگون کرد و او را به شاعری عرفانی تبدیل کرد که از دل عشق سخن میگفت.
مولانا یکی از بزرگترین شاعران زبان فارسی و از نام آورترین چهره های عرفان اسلامی با آثاری شامل(مثنوی معنوی، دیوان شمس، فیه ما فیه، مکتوبات و مجالس سبعه) است. مولانا به ما آموخت که در پی دانستن ظاهر نباشیم، بلکه در پی دیدن باطن. و این، رمز ماندگاری اوست.
روز بزرگداشت مولوی یادآور این است که عشق، در معنای والای خودش، زبان مشترک انسان هاست. شعر او می آموزد که از قفس تنگ "من" بیرون بیاییم و به "ما "و "یکی" برسیم.
همزمان با هشتم مهر، روز بزرگداشت مولوی، مجموعهای از منابع در دسترس علاقهمندان قرار گرفته است. برای مشاهده این منابع، اینجا را کلیک کنید.