از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

 

16 اردیبهشت سال 1349 ش . به مناسبت درگذشت بدیع الزمان فروزانفر
عبدالجليل فروزانفر، در تيرماه 1276 ش.، در آبادي زيرك بشرويه، از توابع طبس، به دنيا آمد. وي لقب بديع الزمان را از قوام السلطنه، والي خراسان گرفت و فروزانفر را به عنوان نام خانوادگي خود برگزيد. پدرش شيخ علي،پسر آخوند ملا محمد حسن قاضي بود كه هر دو شاعر، فقيه و طبيب بودند و نسلشان به ملا احمد توني، از علماي معاصر شاه عباس صفوي ميرسيد. وي مقدمات علوم ديني را در زادگاهش آموخت و از محضر اساتيدي چون اديب نيشابوري، حاج ميرزا حسين سبزواري، حاج شيخ مرتضي آشتياني و حاج شيخ مهدي خالصي بهره گرفت.
در سال 1305ش.، به توصيۀ، شمس العلما گركاني تدريس فقه و اصول، عربي و ادبيات را در دارالفنون بر عهده گرفت و در سال بعد به تدريس منطق در مدرسة حقوق پرداخت. با تأسيس دارالمعلمين عالي در كنار استاداني چون ملك الشعرا بهار، رشيد ياسمي، نصرالله فلسفي، عباس اقبال آشتياني، بهمنيار، سعيد نفيسي، همايي، شفق و سياسي به تدريس ادبيات فارسي و عربي در اين مدرسه پرداخت. در سال1310ش.، به استادي تفسير قرآن و ادبيات عرب، در مدرسة سپهسالار برگزيده شد و پس از تأسيس دانشكدۀ معقول و منقول، در سال 1313ش، به معاونت دانشكده منصوب شد.
در اين زمان رياست مؤسسۀ وعظ و خطابه را نيز، بر عهده داشت و در دانشكدۀ معقول و منقول، تصوف درس ميداد. او در هدايت و تقويت بنيۀ علمي دانشكده، از طريق جلب استادان و تنظيم برنامههاي مفيد، نقش مهمي داشت.
عنوان رسالة دكتري وي در سال 1314ش.، «زندگاني مولانا جلال الدين رومي» بود كه بوسيلة  علامه دهخدا و سيد نصرالله تقوي داوري شد و از آن پس، استاد فروزانفر، توانست به عنوان استاد تاريخ ادبيات، به تدريس در دانشگاه تهران بپردازد. درهمين زمان، كتاب «سخن و سخنوران» را نگاشت، كه در آن ايام منبع اساسي و مهم ادبيات ايران به شمار ميرفت.
در سال 1314ش.، به عضويت پيوستة فرهنگستان زبان وادبيات فارسي برگزيده شد. وي همچنين عضو شوراي علمي معارف بود.
يكي از خدمات استاد، كوشش براي تأسيس دورۀ دكتري زبان و ادبيات فارسي در دانشگاه تهران بود و سر انجام اين دوره در سال 1316 تأسيس شد.
 فروزانفر در سال 1323 ش.، رياست دانشكدۀ معقول و منقول را برعهده گرفت و تا زمان بازنشستگياش در سال 1346 ش.، در اين پست بود. پس از بازنشستگي، به درخواست گروه زبان و ادبيات دانشگاه تهران و به دليل نياز علمي دانشگاه، تدريس دورههاي عالي را بر عهده گرفت. دانشگاه تهران به پاس همين خدمات علمي، مقام استادي ممتاز را به او اعطا كرد.
فروزانفر، از جمله مؤلفان كتابهاي درسي بود و يك دوره منتخبات ادبيات فارسي را، براي سالهاي اول، دوم، سوم، با همكاري دكتر زرين كوب و منوچهر آدميت براي دبيرستانها تأليف كرد. همچنين كتابي در زمينة دستور زبان فارسي با همكاري او تأليف شد.
وي سفرهاي علمي متعددي به خارج از كشور داشت؛ از جمله سفر به لبنان و راه اندازي كرسي زبان فارسي، شركت در كنگره اسلامي پاكستان، بازديد از مؤسسات فرهنگي و خاور شناسي امريكا و انگليس، زيارت آرامگاه مولانا درتركيه، سفر به مراكش و دريافت نشان عالي اين دولت و مأموريتهاي متعدد فرهنگي به افغانستان، عربستان، اردن و سوريه.
استاد فروزانفر، در روز چهارشنبه 16 ارديبهشت 1349 ، در سن 68 سالگي، به علت سكتۀ قلبي، در بيمارستان مهر درگذشت ودر مجاورت امامزاده حمزه، در حضرت عبدالعظيم به خاك سپرده شد.
اين سند تصويري ندارد