از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

 

10 خرداد 1290 ش روز تصویب قانون طبابت
پزشكي نوين، در ايران، ريشه در دورة قاجار و دوران سلطنت ناصرالدين شاه دارد. تا تشكيل دارالفنون، با وجود آنكه قبلاً كساني براي تحصيل طب جديد به اروپا اعزام شده و مراجعت كرده بودند، در وضع طب و تحصيل آن تغييري به وجود نيامده بود. قانون بوعلي و شرح اسباب نفيسي، كتب معتبر كلاسيك در پزشكي به شمار مي‌رفت. براي تحصيل طب، مكتب خاصي وجود نداشت و شاگردان پس از طي مقدمات اوليه، يادگيري صرف و نحو، تحصيل حكمت الهي (فلسفه) و فراگرفتن حكمت طبيعي (طب و غيره) در مطب پزشكان معروف قديمي بي مانع و رادع مي‌توانستند پس از كسب اطلاعات مختصر در طب، خود را پزشك ناميده و به درمان بيماران مشغول شوند.
در اين زمان در ايران بيمارستاني ساخته نشده بود و بيماران به طور سرپاپي و يا در منزل درمان مي‌شدند. در روستاها و ميان ايلات و عشاير، طب سنتي رواج داشت و مانند هميشه پيرزنان كارآمد، پزشك، دامپزشك و ماما بودند و برخي جراحي‌ها توسط دلاكان انجام مي‌گرفت.
ناصرالدين شاه براي ايجاد تحول در وضعيت طبابت و تحصيل طب، به دكتر كلوكه حكيم‌باشي مخصوص خود، دستور داد تا عده‌اي را نزد خود بپذيرد و به آنان طب جديد را تعليم دهد. همچنين گرفتن امتحان از اطبا و دادن جواز طبابت در ولايات به مرحلة عمل درآمد و براي اولين بار در تاريخ ايران، مقرر شد تصديق طبابت صادر شود تا بدين سان، هركس اسم طبيب روي خود نگذارد.
بر اساس دستور اميركبير، دكتر كازولاني حكيم‌باشي نظام، موظف به نظارت بر كار طبيبان و دادن تصديق طبابت به آنها شد تا به طور رسمي، به كار طبابت مشغول شوند. بعد از مرگ وي دكتر پولاك جانشين او شد. در شمارة 541 روزنامة دولت عليه، براساس دستور اعتضادالسلطنه، ضمن اشاره به ضرورت اخذ تصديق پزشكي براي ادامة كار اطبا، نام طبيباني كه گواهينامة طبابت داشتند نيز، در روزنامة مزبور به طور رسمي اعلام شد.
در اين دوره، طب جديد اروپايي در ايران راه يافت و اطباي فرنگي و ايرانياني كه تحصيلات پزشكي خود را در اروپا به اتمام رسانده بودند؛ در ترويج آن ‌كوشيدند.
نخستين مجمع پزشكي اطبا، به فرمان ناصرالدين شاه تشكيل شد. اين كميسيون هفته‌اي يك بار تشكيل مي‌شد و در آن پزشكان به مشاوره در امور صحي و طبي مي‌پرداختند. شاگردان دارالفنون نيز از حاضران در اين كميسيون بودند و علاوه بر استفاده از مباحث كميسيون، گاه مورد سؤال اطبا قرار مي‌گرفتند.
پس از انقلاب مشروطيت و با شكل گيري مجلس شوراي ملي، قانون طبابت، مشتمل بر 13 ماده به تصويب رسيد و به موجب آن، دفتري براي ثبت آمارهاي مربوط و رسيدگي به امور طبيبان تأسيس شد و تمام كساني كه داراي ده سال سابقة طبابت و درمان بودند، ‌توانستند بدون گذراندن امتحان يا دوره‌اي، اجازة رسمي طبابت بگيرند.
از آن زمان به بعد طبابت در ايران، فقط با ارائة مدرك پزشكي معتبر از داخل و يا خارج از كشور ميسر بود.
 صفحه 1 از 2
Show full size image.
تعداد بازديد اين سند : 2743