از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

 

سالروز تصویب قانون منع کشت خشخاش
پيشينه‌ي آشنائي بشر با خشخاش، به حدود هفت هزار سال قبل باز مي‌گردد. استفاده‌ي غذائي و داروئي از انواع مواد مخدر در چين، هند و كشورهاي ديگر در چند هزار سال پيش نيز، مورد تائيد قرار گرفته است. در ايران هم استفاده از اين مواد، از پيشينه‌ي طولاني برخوردار است. گياهاني كه افيون و حشيش از آن‌ها به دست مي‌آيد، از گياهان بومي فلات ايران است و شايد بتوان گفت، خواص خوراكي، داروئي و روان‌گردان آن‌ها، از چند هزار سال قبل در نزد ساكنان فلات ايران شناخته شده بود.
خواص ترياك را، پزشكان اسلامي، همچون محمد زكرياي رازي و ابوعلي سينا، توصيف كرده‌اند. اما شواهد مربوط به سوء مصرف آن در موارد غيرپزشكي بسيار نادر است. ابوريحان بيروني، اولين دانشمند اسلامي است كه به خاصيت اعتيادآور افيون، اشاره كرده است.
در ايران تا سده‌ي هجدهم و اوايل قرن نوزدهم، كشت خشخاش و توليد ترياك، به منظور مصرف داخلي بود؛ اما از نيمه‌ي دوم قرن نوزدهم، كشت ترياك در جايگاه محصولي ارزآور، مورد توجه قرارگرفت. در اواخر سده‌ي نوزدهم و اوايل قرن بيستم، ايران يكي از اعضاي بسيار فعال تجارت جهاني ترياك شمرده مي‌شد و اقتصاد كشور تا حد زيادي به توليد و صدور ترياك وابسته بود.
در تاريخ 23م اسفند 1289/ 12م ربيع‌الاول 1329، قانون تحديد ترياك به تصويب رسيد كه طي آن، در مدت ۸ سال مصرف شيره، ممنوع و استعمال ترياك، تنها به منظور مصرف طبي، مجاز شناخته شد. دولت براي مصرف مواد، ماليات در نظر گرفت و براي معتادان، كارت سهميه صادر كرد. اما اين اقدام به كاهش مصرف مواد نينجاميد بلكه قاچاق آن را رواج داد. در اين ميان در سال ۱۳۰۱ش.، قانون منع واردات مواد مخدر تصويب شد.
پس از تشكيل جامعه‌ي ملل، مسئله‌ي ترياك، مورد توجه جامعه‌ي جهاني قرار گرفت و ايران، به عنوان يكي از توليدكنندگان اصلي هدف برنامه‌ي كاهش توليد بود. شش سال بعد يعني سال ۱۳۰۷ش.، قانون جديد «انحصار دولتي ترياك»، از تصويب گذشت كه بر اين اساس، دولت ايران مي‌بايست به‌تدريج اراضي زير كشت خشخاش را كاهش مي‌داد. به دنبال گسترش ابعاد مسئله‌ي اعتياد و ناچيز بودن درآمد حاصل از صدور ترياك براي دولت «قانون منع كشت خشخاش و استعمال ترياك»، در سال ۱۳۳۴ تصويب و به اجرا گذاشته شد.
اين سند تصويري ندارد