از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

 

نمایشگاه مجازی به مناسبت 7 فروردین «روز ملی هنرهای نمایشی»

«هنرهاي نمايشي»، شكلي از هنر است كه در آن هنرمند با استفاده از بدن و فيزيك خود و بهره‌گيری از امكانات ديگر، به خلق هنر مي‌پردازد. اصطلاح «هنرهاي نمايشي»، براي مجموعه‌ای از هنرهای ديداري و متكی به بازيگر مورد استفاده قرار مي‌گيرد از قبيل: موسيقی زنده، نمايش زنده و عروسكي، شعبد‌بازي، سينما، تردستي، داستان‌گويي، نمايش‌های سيرك، بندبازی، نمايش‌های پهلواني و ساير هنرهای مشابه مي‌باشد. و لفظ «نمايش» به معني اجرای نمايش‌نامه و يا داستاني كه به طور مكالمه توسط هنرپيشه‌هايی بر روی صحنه و در برابر جمعيت اجرا شود.

پيشينه نمايش در ايران به صدها سال قبل از اسلام بازمي‌گردد. تعزيه مردم بخارا در سوگ سياوش، نخستين نمايش بود كه دست‌كم سه قرن پيش از ميلاد در شهر بخارا اجرا مي‌شد. پس از اسلام، نمايش اشكال گوناگونی به خود گرفت كه از آن جمله بايد به: ميرنوروزی، پرده بازي، نقالی، پرده‌داری، لعبت‌بازی، شبيه‌خواني (تعزيه)  و ... اشاره داشت.

نمايش به صورت نوين آن (Theater) رهاوردی بود از غرب، اما ورود اين فن، به ناگهان و يك‌باره صورت نگرفت. بلكه از نخستين رويارويی‌ ايرانيان با «نمايش‌های فرنگستان» در اوايل سدة سيزدهم ه.ق.، تا نگارش نمايش نامه‌هاي ابتدايي و سپس اجراي آن‌ها، چيزي نزديك به يك سده به درازا كشيد.  يكي از نخستين كساني كه مشاهدات خود را از «تماشاخانه» و نمايش در غرب بيان داشته ميرزا ابوطالب اصفهاني است كه به سياحت كشورهای اروپايي پرداخته بود. همچنين فتحعلي آخوندزاده به عنوان نخستين ايراني بود كه به نگارش نمايش‌نامه‌هايي با عنوان «تمثيلات» به زبان آذربايجاني پرداخت و پس از وي ميرزاآقا تبريزي با نگارش چهار نمايش‌نامه به عنوان نخستين نمايشنامه‌نويس فارسي مطرح گرديد.

با آغاز انقلاب مشروطيت، «نمايش» و «نمايش‌نامه‌نويسي» مانند بسياري از نهادهاي مدني و فرهنگي ايران دچار تحول و دگرگوني شد. در اين ميان چهره‌هاي بسياري در اين عرصه پديدار شدند كه به ترجمه و اقتباس از نمايش‌نامه‌های فرنگی و تأليف نمايش‌نامه‌های ايراني پرداختند. و حتي نشريات تخصصي نمايش نيز پديد آوردند.  در اين دوره به لحاظ زبان، قالب و بُن مايه‌های نمايشي، تفاوتي چشم‌گير با آثار قبل از خود و حتي بعد از خود داشت و نمايش به عنوان وسيلة  ارتباطي مبدل شد كه نويسنده و روشنفكر جامعه مي‌توانست با تمسك بدان، ارتباطي منطقی و گاه عاطفی ميان خويش و مردم برقرار سازد بدين طريق، نمايش به عنوان يكي از مؤثرترين ابزارهای انتقاد از دستگاه حاكمان قاجار بود.

با ظهور رضاخان و پس از آن با آغاز گسترش اقتدار و نفوذ او تفكر و فرهنگ ايران متحمل تأثيراتي بس ناپسند و نامطلوب شد و بسياري از نهادهای فرهنگی دچار تحديد و مواجهه با تهديد گرديدند. نمايش و نمايش‌نامه نويسي نيز از ين امر به دور نماند و يكباره، شاهد خاموشی و خمودگي تحولاتي شد كه پيش‌تر در خود يافته بود. قالب‌هاي نمايش دچار نقصان گرديد، زبان نمايش از نوعي فسردگي برخوردار شد و درون‌مايه‌های نمايشي هم به ناگهان از مضامين بلند اجتماعی تهی گشت و به چند مضمون فرمايشی و تكراری منحصر شد.

با توجه به پيشينه اين هنر در جهان، انيستيتو بين‌المللي تئاتر، در سال 1962م. روز 27 مارس، مصادف با 7 فروردين را به عنوان «روز جهاني نمايش» تعيين كرد. و در جلسة شورای فرهنگ عمومي كشورمان به دليل ارج نهادن به اين هنر، 7 فروردين  به عنوان «روز ملي هنرهای نمايشی» اعلام شد. به همين مناسبت اداره كل خدمات آرشيوی(گروه ارتباطات آرشيوی) نمايشگاهی مجازی شامل 13 فهرست با معرفي 28 برگ اسناد را به علاقه‌مندان تقديم مي‌كند.

 صفحه 1 از 2
Show full size image.
تعداد بازديد اين سند : 616