از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

 

نمایشگاه مجازی اسناد صلیب سرخ به مناسبت امضای قرارداد راه اندازی صلیب سرخ(شیر و خورشید سرخ) 1253 ش.

در تابستان 1859م. يك تاجر سوئيسي به­نام «هانري دونان»، شاهد نبرد سربازان اتريشي و نيروهاي ايتاليائي و فرانسوي در روستاي سولفرينو در شمال ايتاليا بود. او، مي­ديد كه بسياري از مجروحان، بدون دريافت كمك­هاي درماني، دارند جان خود را از دست مي­دهند؛ در حالي­كه اگر كم­ترين خدمات درماني مؤثري در ميان بود، اغلب آن­ها زنده مي­ماندند.

   وي، پس از جنگ خاطرات خود را در قالب كتاب «يك خاطره از سولفرينو»، در سال 1862م. منتشر كرد و با اشاره به وضعيت مجروحان، پيشنهاد تشكيل مركز امدادرساني را به آنان مطرح ساخت. اين طرح در جريان هم­انديشي بين­المللي ژنو در اكتبر 1863م. با موافقت شـركت­كنندگان همراه و كارگروه بين­المللي صليب سرخ با علامت صليب سرخ و پس­زمينه­ي سفيد، تأسيس شد.

   بعدها دولت عثماني در سال 1876م. علامت هلال سرخ­رنگ با زمينه­ي سفيد و دولت قاجار در سال 1922م. علامت شير و خورشيد سرخ را، براي تشكيلات داوطلبانه­ي خود برگزيدند. اين دو علامت، در سال 1929م. در هم­انديشي ديپلماتيك ژنو به رسميت شناخته شد و پس از آن، دولت‌هاي اسلامي نيز علامت هلال سرخ را به عنوان نماد خود برگزيدند. بعد از پيروزي انقلاب اسلامي، علامت شير و خورشيد سرخ به هلال سرخ تبديل شد.

   هدف صليب سرخ، اطمينان از حفاظت و كمك به قربانيان نبردهاي مسلحانه، از طريق اقدام مستقيم در سراسر جهان و تشويق براي رعايت قوانين بين­المللي و بشردوستانه و ترويج پاسداشت به اين قوانين در ميان دولت­ها بود.

   در خلال جنگ جهاني اول كارگروه بين­المللي صليب سرخ، بر اساس تجربه­­ي جنگ­هاي قبلي، با تأسيس آژانس مركزي اسيران جنگي، رابط سربازان اسير و خانواده­هاي آنان شد. پس از جنگ، با توجه به نياز جوامع به صلح و اميد براي ايجاد نظم جهاني، نقش صليب سرخ تغيير پيدا كرد.

   در طول جنگ جهاني دوم كارگروه بين­المللي صليب سرخ فعاليت­هاي خود را براي حمايت از قربانيان و كمك به آنان گسترش داد. كارگروه با كمك اتحاديه­ي انجمن­هاي صليب سرخ كشتي امدادرساني خود را به نفع زندانيان و غيرنظاميان به حركت درآورد و با بازديد از اسيران جنگي پيام‌هاي آنان را مبادله مي­كرد.

   بعد از سال 1945م. كارگروه همچنان مصرانه از دولت­ها خواست تا قوانين بشردوستانه­ را تقويت كنند. در سال 1949م. براي بازنگري در سه ماده­ي كنوانسيون ژنو(حمايت از قربانيان جنگ­هاي دريائي، اسيران جنگي و بيماران و مجروحان مناطق جنگ­­زده)، توافق­هائي به عمل آمد و بند چهارمي با عنوان «حفاظت از غير نظاميان در مناطق زير يوغ دشمن» به آن اضافه شد.

   در حال حاضر، سازمان صليب سرخ و هلال احمر با 188 كشور عضو، بزرگ­ترين شبكه­ي بشر دوستانه را در جهان تشكيل مي­دهند كه مأموريت آن، تسكين رنج­هاي بشر، حفاظت از زندگي و سلامت انسان­ها و پاسداشت كرامت آن­ها در نزاع­ها و شرايط اضطراري است. اين سازمان­ها، پايبند به اصول هفتگانه­اي هستند كه عبارت است از: بشردوستي، بي­طرفي، بي­غرضي، استقلال، خدمات داوطلبانه، يكپارچگي و جهان­شمولي.

تأسيس سازمان­هاي داوطلبانه در ايران

در دوره­ي ناصرالدين­شاه، تلاش­هائي براي پيوستن ايران به صليب سرخ صورت گرفت؛ اما با وجود آن­كه دولت ايران كنوانسيون ژنو را پذيرفته بود،  تا سال 1301ش.-كه جمعيت شير و خورشيد سرخ ايران تأسيس شد- به صورت عملي هيچ سازماني مسئول اجراي مفاد اين كنوانسيون نبود.

   در آن دوره، تنها مي­توان به تلاش­هاي انسان­دوستانه­ و پراكنده­ي اشخاصي مانند دكتر اميرخان اعلم مشهور به اميراعلم، دانش­آموخته­ي رشته­ي پزشكي در اروپا و از بنيانگذاران بيماستان به سبك جديد در كشور، اشاره كرد كه در خلال جنگ­هاي داخلي ايران ميان مستبدان و مشروطه­خواهان در سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب مشروطيت، براي امدادرساني به مجروحان صورت مي­گرفت.

   14م آذر، سالروز امضاي قرارداد راه­اندازي صليب سرخ(شير و خورشيد سرخ) در سال 1253ش. است. گروه ارتباطات آرشيوي، به همين مناسبت نمايشگاهي از اسناد مرتبط با موضوع صليب سرخ و امدادرساني را با در برداشتن 10 عنوان و معرفي 21 برگ سند، تقديم علاقه­مندان مي­كند.

اين سند تصويري ندارد