از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 
29 ارديبهشت 1314 سالروز تأسيس فرهنگستان ايران براي توسعه زبان فارسي

« هجوم مأموران حكومت پهلوي به مدرسه فيضيه قم در تاريخ 1342/01/02 »

دوم فروردين ماه 42، مصادف با 25 شوال، روز وفات امام صادق(ع) بود. روزي كه به طور معمول در سراسر ايران مجالس سوگواري و عزا برپا است. رژيم شاه تصميم گرفت درگيري­هايي در اين مجالس سوگواري به وجود آورد و بعد تحت عنوان مبارز، با هرج و مرج، تصفيه گسترده­اي انجام دهد. اين برنامه چيده شد و مقدمات كار انجام گرفت. در روز دوم فروردين 42 در چندين شهر ايران درگيريهايي به وقوع پيوست كه مهمترين آنها در قم اتفاق افتاد. جريان بدين قرار بود كه درمدرسه فيضيه از طرف چند تن از علما و مراجع، مجلس سوگواري با شركت يك پارچة مردم تشكيل شده بود. در بين صحبت يكي از وعاظ، عده­اي ملبس به لباس روستاييان و مسلح به سنگ، چوب، كارد و حتي باتوم به مدرسه ريخته و ضمن دادن شعارهايي به طرفداري از شاه و عليه مخالفين رژيم و همچنين با مضروب كردن مردم، سعي كردند جلسه را برهم بزنند. براي مقابله با اين حركت، عده­اي از طلاب به طبقه بالايي و پشت بام مدرسه رفته و از آنجا شروع به پرتاب سنگ عليه متجاوزين به حريم مدرسه كردند كه متعاقب آن اين افراد روستايي­نما به طبقه بالا رفته و دامنة زد و خورد و آشوب را به آنجا نيز كشاندند. در نتيجة اعمال سبوعانه اين افراد عده­اي از طلاب به پايين سقوط كرده و شهيد يا زخمي مي­شوند كه آمار دقيق شهدا و زخمي­ها به واسطه­ي متفرق كردن سريع مردم، بعد از حادثه مشخص نشد. افرادي كه با لباس مبدل اخلال كردند و موجبات ضرب و شتم گروهي از طلاب را فراهم آوردند، اكثراً از كماندوهاي گارد بودند كه صبح همان روز از تهران به قم اعزام شده بودند. امام (ره) و فاجعه مدرسه فيضيه: عكس العمل امام نيز زماني كه خبر اين حادثه ناگوار را به عرض ايشان رساندند، قابل توجه است. ايشان در حالي كه نشسته بودند و مشغول صحبت براي عده­اي از دوستانشان بودند، به محض دريافت خبر يكباره از جا برمي­خيزند و در حالي كه به شدت متأثر و عصباني بودند مي­گويند: «اينها با من كار دارند، من هم با اينها كار دارم، چرا به مردم و مدرسه حمله مي­كنند، مجلس سوگواري امام صادق (ع) را بر هم مي­زنند و چرا مردم بي­گناه و طلاب را مي­كشند.» امام سپس به طرف در منزل حركت كرد، و قصد داشتند به مدرسه رفته و در كنار مردم باشند. اصرار فراوان افرادي كه آنجا بودند و همچنين عده­اي كه بعداً به بيت امام آمده بودند، مانع از رفتن حضرت امام گرديد و ايشان را منصرف نمودند. اما به اين مقدار بسنده نكرده و با انتشار اعلامية مفصلي، درواقع مرحلة جديدي در روند مبارزاتي را با رژيم اعلام كردند، در قسمتي از اين اعلاميه آمده است: «... ايشان با شعار شاه دوستي به مقدسات مذهبي اهانت مي­كنند. شاه دوستي يعني غارت­گري، هتك اسلام، تجاوز به حقوق مسلمين، تجاوز به مراكز علم و دانش، شاه دوستي يعني ضربه زدن به پيكر قرآن و اسلام، سوزندان نشانه­هاي اسلام، محو آثار اسلاميت. شاه دوستي يعني تجاوز به احكام اسلام و تبديل احكام قرآن كريم، شاه دوستي يعني كوبيدن و اضحلال آثار رسالت. حضرات آقايان توجه دارند، اصول اسلام در معرض خطر است، قرآن و مذهب در مخاطره است، با اين احتمال تقيه حرام است و اظهار حقايق واجب (ولو بلغ ما بلغ)». بدين گونه امام تقيه را حرام دانستند و خواهان مبارزه علني با رژيم شاه شدند. منابع: 1. جواد منصوري، سير تكويني انقلاب اسلامي، تهران: وزارت امور خارجه. مؤسسة چاپ و انتشارات، 1375، صص 168، 166. 2. صحيفه امام، تدوين و تنظيم مؤسسة نشر آثار امام خميني(س)، جلد اول، تهران، مؤسسة چاپ و نشر عروج، 1379، صص 178 ـ 177.

ابتداي صفحه

صداهاي ماندگار