از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

 

مهندس احمد حامی

تاريخ خبر : 14/4/1390امتياز بده :ارسال به دوستتعدادمشاهده : 922

مهندس احمد حامی، در سال 1286 در خانواده‌ای از علمای دینی در تهران متولد شد. تحصیلات خود را در مدارس توفیق، حسینیه و دارالفنون به پایان رساند. در سال 1308، پس از پذیرفته شدن درآزمون اعزام به خارج، جزو نخستین گروه از دانشجویان ایرانی، راهی برلین و سوئیس شد و دکترای مهندسی راه و ساختمان را از دانشگاه صنعتی زوریخ دریافت کرد. در سال 1315، به ایران باز گشت و همزمان با خدمت نظام وظیفه، به ‌عنوان رئیس راه استان در وزارت راه شروع به کار کرد. همچنین در دانشکدة فنی دانشگاه تهران، نخستین دانشکدة مهندسی ایران، به تدریس ‌پرداخت. وی، از جمله پایه گذاران دانشکدة فنی در محل کنونی بود.
 ایشان همچنین، مسئولیت‌هائی نظیر مدیریت ادارة ارتباطات در سازمان برنامه، مدیریت کل راه‌ها در وزارت راه و معاونت فنی وزارت، مشارکت در بسیاری از طرح‌های عمرانی از جمله راه آهن میانه و شاهرود را -که از شاهکارهای مهندسی ایران می‌باشد-  برعهده گرفت و در کنار آن، همکاری نزدیکی با مرکز مطالعات سیاسی وزارت امور خارجه و سازمان برنامه و بودجه، در تدوین مقررات و مشخصات فنی داشت، و در ایجاد مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، مشارکت فعالی داشت. همکاری و مشارکت استاد حامی در ساخت و راه اندازی بسیاری از راه‌ها، پل‌ها، راه‌های آهن، فرودگاه ها و بنادر کشور و تسلط او به راه‌های کشور، به اندازه ای بود که ایشان را «پدر راه های ایران» نامیده‌اند. اطلاعات بسیار دقیق استاد از خصوصیات زمین‌شناختی و جغرافیای مناطق مختلف ایران، این امکان را به وی داد که بسیاری از معادن کشور را همچون معادن سیمان در جاجرود و آبگرم، معدن ماسة‌ سیلیسی در فیروز کوه، معدن قیر معدنی در بهبهان و کانولن در جاجرود و میانه، کشف کند.
 استاد، تألیفات بسیاری دارد که از آن میان، می‌توان کتاب‌های زیر را نام برد:
 مصالح ساختمانی، سیمان‌های طبیعی، آسفالت گوگردی، راه های ایران در گذشته و آینده،  روسازی آسفالتی خیابان‌های تهران، ماشین‌های متراکم‌کنندة زمین‌های خرده سنگی، برآورد ساختمان‌ها، آب‌یابی، آب‌رسانی، آبیاری، آبسنجی در ایران باستان،« سفر جنگی اسکندر مقدونی به درون ایران و هندوستان، بزرگ ترین دروغ تاریخ است» و «هلنیسم، دروغی بزرگ دربارة فرهنگ ملتی کوچک».
استاد حامی، سرانجام پس از عمری تدریس و تلاش پیگیر، در دهم بهمن‌ماه 1379 زندگی را بدرود گفت.

 


     

بازگشت