از متخصص اسناد بپرسيد
صفحه هاي مرتبط
 
پربازديدهاي امروز
 
 

مشاهده جزئيات

طرح تاریخ شفاهی سرخپوستی



تاريخ درج خبر :


   


رؤساي سرخپوستان كانادا براي حفظ هويت قبايل سرخپوستي اين كشور، تصميم به اجراي طرح تاريخ شفاهي گرفتند.اين طرح اجرا شده و اكنون به پايان رسيده است.نوشته زير متني است كه ران ايوانز، رئيس بزرگ دربارة طرح تاريخ شفاهي سرخپوستان كانادا و انگيزة شوراي رياستي منيتوبا  از اجراي آن توضيحاتي داده است.آن چنان كه از متن برمي آيد طي سال هاي متمادي از قرن 18 ميلادي به بعد مذاكراتي بين سرخپوستان كانادا و سفيدپوستان صورت گرفت كه منجر به عقد پيمان نامه هايي شد.اكنون بزرگان سرخپوست تصور مي كنند كه تاريخ گويايي براي اين پيمان نامهها وجود ندارد چرا كه متون به جا مانده متكي به ادبيات نوشتاري انگليس ها است و نه ادبيات شفاهي سرخپوستان:
 
به عنوان اولين اقوامي  كه در كانادا ساكن بوده اند، ما چيزي را تجربه كرده ايم كه از ابتدا تا به حال وجود داشته و آن گذر از تاريخ، دانش و هوشياري است كه از نسلي به نسل ديگر با بيان و گفتار صورت گرفته است.
اين به آن معنا است كه تاريخ ما زنده است و ما از طريق هوا آن را تنفس مي كنيم، ما آن را به دوش مي كشيم و به حافظة نسل بعدي مي سپاريم.اين فقط يك داستان در يك كتاب نيست و براي هميشه بر سنگ حك شده است، اين تاريخ زنده است، جايي كه ديروز (گذشتة ما) بخش واقعي از زندگي امروز و فرداي ما است.
با چنين رويكردي وقتي كه ما مي گوييم چيزي را قبول داريم، در مورد آن مصمم هستيم اما وقتي ما با اروپاييان روبرو شديم، متوجه شديم كه با افرادي روبرو هستيم كه براي آنها كلمه نوشته شده بر كاغذ، اهميت دارد.در حالي كه ما از طريق گفتگو، آئين بومي و اصول دموكراسي با آنها وارد پيمان گفتاري شديم [و به گفتار خود اعتقاد داشتيم]،  آنها اين پيمان را روي كاغذ پياده كردند.

بنابراين پيمان نامه ها مطابق با سنن شفاهي ما ايجاد شد، اما در نوشته هاي انگليسي اين توافق ها به هم فشرده و سخت شد؛ و به زباني كاملاً متفاوت از زبان ما تبديل شد كه نمي تواند به درستي مفاهيم گفتاري ما را ضبط كند.
 
اين اسناد و معاهده هاي نوشتاري، نمي تواند اسناد افكار، كلمات و يا احساس ما دربارة موضوع پيمان نامه باشد. فقط يك راه براي ما وجود دارد كه بفهميم در طي ايجاد پيمان نامه ها چه اتفاقي افتاده است و آن راه فقط از طريق گفتارهايي است كه از نسلي به نسل ديگر و به همان نحوي كه در ابتدا ايجاد شده، منتقل شده  است.

به همين دليل است كه AMC و كميسيون روابط پيمان نامه اي منيتوبا ، پروژة تاريخ شفاهي منيتوبا را ايجاد كرد.يكي از اهداف اين پروژه، مصاحبه با افراد كهنسال و حافظان دانش، به زبان بومي خود آنها است، مصاحبه هايي كه بيانگر هر ناحيه اي از پيمان و منطقه هاي زباني هستند.  
اين مسئله خيلي مهم بود كه پيام ها همانطور كه از نسل ها مي گذشتند، به مشاركت گذاشته شده بودند. همچنين تشكيل شوراي كهنسالان AMS ـ  كه محققين را از طريق پروژه راهنمايي مي كردـ هم اساسي بود. اين كهنسالان نه تنها همه گروه هاي زباني  و نواحي معاهده اي را بازنمايي مي كردند، بلكه با آن در ارتباط بودند و واجد دانش جوامع خودشان بودند.
تحت راهنمايي شوراي كهنسالان، تيم تحقيقاتي ما دو سال و نيم با 226 نفر كه متعلق به 62 قبيله بودند، مصاحبه كردند كه شامل همه گروه هاي زباني و نواحي معاهداتي است.
از طريق مصاحبه، كهنسالان و نگهدارندگان دانش در بارة دنيايي كه قبل از معاهده، در جريان مذاكره و پس از آن درك كرده بودند، صحبت كرده اند. ترجمة همزمان مصاحبه ها اين امكان را به پژوهشگران مي دهند كه با زبان بومي به درست ترين صورت آن ارتباط برقرار كنند.
حالا كه تحقيق تمام شده است، تيم ما شروع كرده اند تا داستان ها را بنويسند. اولين كتاب به نام نگاه به زندگي قبل از پيمان، تا پاييز امسال بيرون مي¬آيد. براي كهنسالان مهم ترين چيز اين است كه  ما نبايد فراموش كنيم كه كي هستيم. ...

براي بسياري از اقوام اولية كانادا، اين كتاب نقطة آغازي براي درك گذشته خواهد بود و براي ما اين خوشحالي كافي است كه با كهنسالان خود رابطه برقرار كرديم. ...
       
   http://www.grassrootsnews.mb.ca/articled


 
 
 

بازگشت