ـ اين به دوران قبل برمي­گردد. خيلي سابق، علوم عاليه جزء وزارت معارف بود. يكي از ادارات وزارت فرهنگ، به­نام اداره تعليمات عاليه بود. يك شورايي به­نام تعليمات عاليه آن را اداره مي­كرد و حتي تا سالهاي 1343 ـ 44 هم هنوز آن وضعيت بود. يعني آن شوراي تعليمات عاليه اين كار را مي­كرد. آنها براي هر دانشگاهي يك شورايي به­نام شوراي دانشگاه داشتند كه منبعث از آن اداره كل تعليمات عاليه، به حكم وزير و با تصويب پادشاه وقت بود. اينها اعضاي شوراي دانشگاه بودند و يك نفر را به عنوان رئيس دانشگاه انتخاب مي­كردند. اول بار كه انتخاب شد، انتخاب رأساً بود. يعني اينها مستقيماً يك نفر را انتخاب مي­كردند و شاه هم به او حكم مي­داد كه مرحوم دكتر علي­اكبر سياسي هم به اين شكل رئيس دانشگاه شد. قبل از او هم (من درست يادم نيست، فكر مي­كنم) دكتر علي­اصغر حكمت و يكي، دو نفر ديگر بودند كه اينها رأساً از طرف دانشگاه انتخاب مي­شدند. از زماني­كه شاه يك مقدار در امور دخالت بيشتري كرد، قانون را عوض كردند. در سالهاي 1335 ـ 36[13] گفتند كه شوراي دانشگاه دو نفر را انتخاب كند و شاه از بين آنها به يك نفر حكم دهد. در حقيقت پنجاه درصد حق دانشگاه از او گرفته شد و در آن تاريخ دو نفري كه انتخاب شدند: يكي دكتر منوچهر اقبال و ديگري دكتر علي­اكبر سياسي بود كه بالطبع، شاه براي آقاي دكتر منوچهر اقبال حكم صادر كرد كه اين خودش يك مقداري از فعاليتهاي دانشجويي عليه اين كار را برانگيخت. البته نظر بر اين نبود كه با دكتر اقبال مخالف بودند، بلكه با نحوه اين كار مخالف بودند كه شاه نبايد در امور دانشگاهي دخالت كند. اين عمل همينطور ادامه داشت تا اينكه به سالهاي 46 ـ 47 به بعد رسيديم كه ديگر در آن زمان شاه خودش رأساً اين كار را انجام مي­داد. يعني يك نفر بنام آقاي عاليخاني يا آقاي رضا، مستقيماً به عنوان رئيس دانشگاه حكم دريافت كرد و انتخاب آنها ديگر انتخاب سياسي بود تا انتخاب دانشگاهي.

صداي دكتر مسلم بهادري